Bazen bir haber yeterli personaların ardında saklı olan gerçek benliğinin yüzeye çıkmasına. Hayır, hiç de korkutucu değil, hepimiz düşünen, duygulara sahip yaratıklarız.

Bir hayat yaşıyoruz, bazen bir maske ardında saklanıp güçsüzlüğümüzü gizliyoruz, bazen ise maskelerimizi fırlatıp kendi gerçeklerimizi tattırıyoruz etrafımızdakilere. Şaşırtıcı olan, bizi anlayan kişilerle beraberken maske kullanıp kullanmadığımız çok da fark etmiyor. Onlar ki gerçek dostlar, umursamıyor üstteki basitliği, alttaki karmaşıklığı... Bizimle, biz olduğumuz için beraberler.

Bir hayat yaşıyoruz, yalnız kalmaktan korkup, aileler kuruyoruz ve gün geliyor dağılıyor beraberlikler değişik şekillerde. Denemekten vazgeçmiyoruz ama, sürekli geliştiriyoruz etrafımızdaki koruyucularımızı. Bazılarımız ise kendimizle uzlaşmaya çalışıyoruz, yalnızlıktan mutlu olduğumuzu söyleyip kendimizi kandırıyoruz. Ana düşüncemiz şu oluyor: "Entegrasyon arttıkça hastalıklar ve dolayısıyla acılar da artacak. O halde münzevi olsam ne hastalanırım ne acı çekerim..." Oysa burada birkaç basit mantık hatası olduğunu göremiyoruz, doğru, yalnızken başkalarının duygusal işkencelerinden uzak kalıyoruz, ancak kendi kendimize işkence etmekten de geri duramıyoruz.

Bir hayat yaşıyoruz, yalnız olmayı isteyip, başaramıyoruz. Ancak bunu başarmamızın aslında gerçek istediğimiz şey olmadığını da göremiyoruz.

Bir hayat yaşıyoruz, sadece bir!