4/7/2006 - Denendi

Başkalarının koyduğu isimlere önem vermemeyi öğreneli çok olmuştu, diğer sıfatlar ve zamirler de herhangi bir anlam ifade etmiyordu bizler için. Tek önemli olan kendi var ettiğimiz ünlemlerdi belki de, birlikte aşamayacağımız engelin olmadığı, uçsuz denizlerin susuz bir tuzluluk kadar yakıcı güneş çarpmalarını hafiflettiği şeker kaplı rüyalarda yaşıyorduk. Gökkuşaklarının bilmem kaç rengi bildiğimiz oranlarda karışıp natürmort bir tabloya dönüşüyordu hayallerimizde. Ama hiç beklemediğimiz şey etrafta yankılanan orkestral müzikti, yaylıların yükselen tonları üflemelilerle karışıp bir korku filminin arka plan müziği olmaktan çıkıyordu. Sonra derin susuzluğumuzdan serin sulara daldık, bir lagünün ortasındaki adacıkta oynaşan balıklar gibi hissederken uzaklardan gelebilecek hiçbir düşman korkutmuyordu bizleri. Alçalan güneş umutlarımızı kırmızı ışık yansımalarına çevirirken, hafif esen rüzgar suyun yüzeyini bulandıracaktı, ama bulanmayacaktı aklımız ve düşüncelerimiz hiçbir zaman. Sonra ise huzur arayışımız sona erecek ve güzel rüyamızdan uyanıp dikenli gerçekliğe adım atacaktık.

2006-07-06 18:37:38 - bunun bir yolu olmalı..:o)

o rüyadan uyanmayı istemezdik oysa. huzuru bulduktan sonra uyanmak ve gerçeklerle yüzleşmek çok zor. bir daha denemek gerekebilir..:)

dungeon