11/11/2005 - Otomatik Portakal

Mekanik dünyasına attığımız adımların ilk etkilerini kişisel yaşantımızda da görmeye başlamıştık. Söylenen her sözcüğün matematiksel karşılığını bulup 2. dereceden integralini alıp öyle uygulamaya geçiriyorduk. Sevişmeler bile birer fizik denklemi haline gelmişti artık. Ama belki de olması gereken metafizikti. Küçük tebessümlerin çizdiği yarım dairelerin çevresini πxr formülünden hesapladığımız, mavi çiçeklerin kimyasal olarak imkansız ama ütopya olmadığını keşfettiğimiz küçük mutluluk anlarını, basit birer olasılık hesabına aktarıyorduk. “Olmak ya da olmamak. İşte bütün mesele bu!” demişti büyük şair. Dinamiğin ve statiğin üzerimizde uyguladığı kuvvetlerin yanında ne kadar da “2+2=4” gibi kalıyordu her şey.